S’is dswischen Schdoadåf und Gaumbban g’wen, då håd da Deifi in ana Gruam g’hausd. Und waun oana bei dera Gruam fabeigaunga is, daun is da Deifi aussag’hubbfd und håd eam a d’Gruab einigloggd. Und då håd a daun drinbleim miassn, bis das da easchde Giggal a da Gegnd g’schrian håd.
Ǻwa es kunnd a sei, das hoid so laung dauad håd, bis se dea den Rausch ausg’schlåfn håd. Und da Deifi håd hoid heahoidn missn ois Ausred.
Koa rechde Ausred, woarum d’Kabän wega woa, haum de Leid dswischn Schdoadåf und Seewoia g’håd. Wia g’sågd, af da Fleischhåggawisn is amoi a Kabän g’schdaundn. Und iadsd is hoid amoi so g’wen, das laung ned g’regnd håd und de gaundsn Såchan af de Föda hoid schau rechd diarr g’wen han. D’Leid haum bedd und g’obbfad wia nua wås, åwa g’nuddsd håds niggs. Da Heagod håd se ned daboama låssn. Koan Schbriddsa håds dau af d’Fäda und ois is eana fadechd. Då han d’Leid åwa bes woan und haum g’harabd middn Heagod. G’schimbbfd haums af eam, das a rechde Freid woa. Und wias ausg’schimbbfd g’håd haun, då haums dson Beddn dson Deifi aug’fånga. „Heagod, waun du nimma kaunsd oda wüssd, daun mua ins hoid da Deifi häffm, wei a so kauns ned weidage!“ Kaum haums fechdi bedd g’håd, da håds an Duscha dau und bliddsd håds und da Wind håd blåsn, das d’Wendd g’wågid haum. Und daun håds d’Eadn afgrissn, s’Feir is affag’schossn und da Deifi håd mid an Låcha d’Kabän und d’Leid drin a d’Hö åwigrissn.
Es is a a amoi so gwen, das a Baur um Middanåchd an Woid umanaundgrend is. Wiaso des so gwen is, des woas koana mea. Af jedn Foi is af oa Moi a gråssa, grau-schwåchdsa Hund nem eam heagrennd. Es miassds wissn, das da Deifi fria gern ois a Hund daheakema is. Da Baur håd se åwa ned draud, das a an Hund fajågad. Ea håd jå schau gwissd, das des da Deifi sei mua. Und damid da Deifi ned eagalig wiad, håd da Baur gands hoamig dson beddn augfaungf. Und wia da Baur ausn Woid aussikema is, då is da Hund af oa Moi weg g’wen.
A aunas Moi håd a Baur fo Seewoia an Woid a Jamman und a Schree g’head und håd g’moad, das då wea a Hüf brauchad. Inddan Rena håd a nu g’schrian: „Wås is los? Kau i da häffm?“ Und glei håd oana dsrugg gschrian: „I dad da schau häffm, wauns du an Dswüggi ned mid hedads.“ Då håd da Baur g’wissd, das eam des Schdüggi Bråd a da Dåschn foan Deifi g’redd håd.
Da Deifi håds åwa d’Seewoia ned nua an Woid brobiad, sundan a middn af da Schdråssn. Rechd g’freid håd se a Baur, wira af oamoi sim schwoadse Ros dahearena håd g’segn. Wiras åwa eifaunga woid, sands af oamoi iwa fufdsg g’wen. Und a Mau mid ana rådn Giggalfedan afm Huad is dso eam heakhema und håd gmoad, wauna sein Naum dåda a des Biachi dåda eidrågn dadad, daun kunnd a se des schensde Ressal aussucha. Då is an Mau g’schossn, mid wenas ds’doa håm kindd und is schnä hoamgrennd… und da Deifi mid seine Ressa hinddndrei!

Attersee 1974